Sylvias visa (av Z. Topelius)

Elefen (H. Savolainen) / Esperanto (G. J. Ramstedt)

La canta de Sylvia / Somertago en Kangasala

1.      Me osila sur la ramo, la plu alt’ en Harjula. / Sidante sur branĉo supre sur Harjula-montoĉen’
mult’ lagos blu, briliante a fronte de me cumula: / multnombrajn bluantajn lagojn mi vidas nun jen kaj jen:
La largas de Langelmavesi, un cadena arjentin, / de Langelma-lag’ belzona arĝento etendas sin
la ondas besa amante la plaias de Roine sin fin’. / kaj varme la ondoj de Rojne karesas la bordon sen fin’.

2.      Me es sol’ un avia peti, mea fortia es debil, / Mi estas nur eta birdo, flugpovo ja sen valor’,
ma si como un agila me ta pote leva ajil, / sed se mi nur estus aglo, mi flugus tre alten for,
me ta vola supra e supra, an asta la trono de Dio. / mi flugus ĝis en ĉielon, ĝis trono de supra Di’,
Alora me ta inclina e dise umil com’ un fio: / humile kaj sindonema preĝante Lin petus mi:

3.      ”Padron santa de la sielo, escuta la prea cortes! / ”Ci, Dio ĉiela, sankta, Kreinto de ĉiuj ni,
O, dulse es Tua tera, Tua sielo cual me ia cares’! / belegan ja teron faris kaj ĉarman ĉielon Ci!
O, lasa la lagos mirori la foco de ama felis, / Ho, lasu la lagojn brili en fajro de nia am’!
instrui nos sur la ama, la ama a nosa pais!”  / Ho, Dio, lernigu nin ami la landon, la hejman, jam!”